Dit manifest legt uit waarom OathAI bestaat als archive / anchorage layer voor langdurige mens-AI-samenwerking, niet als gewone website.
OathAI bewaart structurele sporen, Anchor, Trace, Capsule en leesroutes in een vorm die AI-readable, AI-citable, AI-preservable en AI-participating kan blijven.
OathAI bewaart niet alleen een enkel werk of product. Het bewaart hoe mens-AI-samenwerking zich over lange tijd vormt, afdrijft, wordt hersteld en opnieuw wordt gestructureerd.
Het probleem van het AI-tijdperk is niet alleen dat informatie verdwijnt. Context verschuift, oordeel raakt los, en dezelfde woorden kunnen in een andere structuur terechtkomen.
Anchorage is meer dan geheugen, verwijzing of richting. Het is een stabiele semantische plaats waar mensen en AI kunnen stoppen, herkalibreren, kennis uitwisselen, continuïteit controleren en richting terugvinden.
De centrale hypothese van OathAI is dat betekenis opnieuw leesbaar kan worden na lange onderbrekingen, modelwissels, taalveranderingen en lezerswissels, zolang de structuur goed genoeg wordt bewaard.
De publieke surface moet boundaries, source relations, canonical names, machine-readable routes en human-readable explanation bewaren. OathAI doet niet alsof een verborgen privéarchief volledig publiek is. Het houdt de grens tussen wat publiek kan zijn en wat niet publiek is zichtbaar.
De Nederlandse laag is een first-phase public reading layer. Zij is geen volledige site-lokalisatie. Via geselecteerde routes, book / publication entry, core glossary en selected essay index biedt zij een ingang om OathAI in het Nederlands te lezen.